skip to Main Content

Thomas Demand

De man

De man en ik hebben net het werk van Thomas Demand bekeken en vluchtig besproken. Ik denk dat de man een ervaren kunstkijker is, want met gemak ziet hij dat de gehele afbeelding, een van papier gemaakte setting is.

Daarna loopt hij naar het werk van Daniel Spoerri. Hij vraagt mij of dit werk van Spoerri is.

Ja zeg ik, wat leuk dat u zijn werk herkent.

Dit is niet zijn beste werk, zegt hij.

Nee? Hoezo niet, vraag ik belangstellend.

Hij heeft het tafelkleed weggelaten.

Er volgt een stilte. Waarom is dit dan niet zijn beste werk, probeer ik nog eens. Het kan toch niet zo zijn dat door het weglaten van het tafelkleed, het hele werk niet meer interessant is, schiet door mijn hoofd. Er valt weer een stilte.

De man zegt, ik heb veel van zijn werk gezien.

Nu moest ik even nadenken. Dan zeg ik, maar misschien vindt Spoerri dit zelf wel zijn beste werk. Misschien heeft Spoerri gedacht ik ga meer weglaten, meer naar de essentie, hup weg met dat kleed en ik moet zelf hard lachen om deze flapuit gedachte van mij.

De man reageert niet. Ach, is misschien ook niet zo belangrijk, ratel ik door in een wanhopige poging de stemming erin te houden.

De man zwijgt en blijft in stilte naar het werk staren.

U heeft veel kunst gezien, zeg ik met de moed der wanhoop hem te vriend te houden, want de stemming wordt een beetje gênant en juist nu weglopen zou raar zijn.

Ja, ik ben zelf kunstenaar. Hij loopt naar het werk van Bert Sissingh.

Ook een vrouw komt nu, enigszins op afstand, bij ons staan.

Ik vraag aan de man, en wat vindt u hiervan? In de hoop dat hij iets van herkenning ziet in het familiaire afwastafereel, en we daar een minder stroef gesprek over kunnen hebben.

Het is jammer dat de vrouw in dit werk een rode blouse aan heeft, er had meer blauw in gemogen, zegt de man. Hiermee lijkt de man definitief in zijn rol van deskundige te willen blijven.

Dan besluit ik om het rechtstreeks op de man af te vragen: Moest u thuis vroeger ook altijd afwassen? De man is van mijn leeftijd, dus zo gek is dat niet om hem dit te vragen.

Nee, zegt hij.

Oh, nou ik wel, en tijdens de afwassessies werd er heel wat gediscussieerd en geruzied en gelachen.

Nee, dat deden wij niet, zegt de man.

En weer viel er een hele diepe stilte…..dan ineens zegt de vrouw, die als een zwijgende moeder haar kinderen heeft laten kibbelen: Maar jij was wel diegene die het meest protesteerde tegen de aanschaf van een afwasmachine!

 

Geschreven door collega Jeanine van Rossum

Back To Top
Het LAM gebruikt cookies en scripts van Google om jouw gebruik van onze websites geanonimiseerd te analyseren, zodat we functionaliteit en effectiviteit kunnen aanpassen en advertenties kunnen tonen. Ook gebruiken we na aparte toestemming cookies en scripts van Facebook, Instagram, Twitter, LinkedIn en Google om social media integratie op onze websites mogelijk te maken. Als je wilt aanpassen welke cookies en scripts we mogen gebruiken, kunt je hiernaast/hieronder uw instellingen wijzigen.
Annuleren